دلنوشته يک امدادگر

اينک برآن دانستم تا دلنوشته اي بر يکي از فرشتگان نجات بنويسم واگر بر مي آمد قلم از استخوانهايم ومرکب از:

خون رگهايم کاغذ ار پرده دلم ميگرفتم تا به ساحت فرشته نجات (امدادگر ونجاتگر) طوماري بنگارم.

سلام اي فرشته سلامي به قله سر به فلک کشيده تفتان وکوه بيرک ، سلامي به بزرگي درياي بي کران مکران ، سلامي به گرماي آفتاب و سلامي از اعماق قلبم که به حق دوستت دارم . اي انسان آزاده وايثارگر ، اي اميد درماندگان در سفرومصدومان به لحظه ي اتفاق درود بر توباد.

من از آن جهت تصميم گرفتم برايت دلنوشته اي بنگارم که درآن نامه به تو خسته نباشيد بگويم وکار شجاعانه وقهر مانانه ات را بستايم . بگويم اي انسان مجاهد که چون سنگ زيرين آسياب در کشاکش مشکلات مردم سرزمينت به مهابا به دل خطر مي زني تا همنوعانت را آرامش دهي وبر زخمهاي تن وجان انسان وضعيفان مرحمي باشي. از درگاه خداوند لايزال ميخواهم تو را به لايتناهي خودش محفوظ بدارد وبه دستان مردانه ات توان و نيروي مضاعف عنايت کند تا درهنگام حوادثي چون زلزله وسونامي وسيل وتصادفات جاده اي و... چون شيرژيان به نجات حادثه ديدگان بشتابي.

اي امدادگر خدا به تومدد رساندکه الحق ولانصاف هر کسي از صميم قلب ورضاي خدا مانند تو به کمک کسي بشتابد خدايش اورا مساعدت فرمايد وبه مصداق آيه ي شريفه ي ( وکان حقا علينا نصرالمومنين) تنهايت نمي گذارد.

من چه بگويم در ستايش انساني که چون حادثه اي پيش آيد اسب همت را زين ميکند وقدم در راه خدمت وامدادهموطنان حادثه ديده اش ميگذارد. هزاران دعا به درگاه احديت براي تو زماني که آستين بالا ميزني تا بندگان خدارا از نظر روحي جسمي.وهزاران مشکل ديگر در هنگام حادثه مددرساني ، در اين لحظه که کار خالصانه ات فقط براي حضرت احديت است.

فرشتگان نجات...